Bir annenin iki sebebi

Kahire'nin Nasr bölgesinin arka sokaklarında bir apartmana geldik. Hayatın tüm zorluklarına rağmen girişe asılmış ramazan süsleriistikbale duyulan umudumüjdeliyor.
Bizi evin babası Abdurrahman Bey karşılıyor. Kendisinden Nisan 2024'te Mısır'a geçtiklerini, anne-baba ve kardeşlerinin geride kaldığını ve Gazze'deyken hemşire olduğunu öğreniyoruz. Sorularımıza o kadar kısa ve tek cümlelik cevaplar veriyor ki mecburen detay anlatmasını rica ediyoruz. "Ancak bu kadar anlatabilirim.Fazlasını söylersemdağılırım" diyor. Susuyoruz.

Eşi Nadin Hanım, "Benkonuşmak istiyorum" diyor. Onu dinliyoruz. "Evimizi, arabamızı bombalamada kaybettik. Eşimin çalıştığı hastane de kalmadı. Ne su, ne elektrik ne de gaz vardı. Paramız olduğu an ancak bebek maması alabiliyordum. Ben aç gezdim ama kızlarımı doyurdum. Kuzenlerimin hepsi şehit oldu, hepsi..."
Burada biraz duraklayıp devam ediyor ve yamacına gelip oturan ikiz kızlarını işaret ederek, "Ben beş yılhamile kalamadım. Onlar doğduktanhemen sonra da bombalamalarbaşladı. Benimsebebim onlar" diyor. "Burayagelmemin sebebi de onlar.Şartlar hâlâ zor belki ama şuanda üç yaşındalar ve onlaraiyi bir hayat sağlamak zorundayım" diye ekliyor.
Bizi uğurlarken sarılıyoruz ve eşini gösterip "Nasıl, ondan daha iyi konuştum, değil mi?" diyerek odadaki hüznü bir anda dağıtmayı başarıyor.

BİR ANNE-KIZ, İKİ ANAHTAR

Meryem Hanım 43 yaşında. Beş kızı ve bir oğlu var. Gazze'ye göre iyi bir hayat standardında yaşarlarken bir anda evsiz kalıp 40 kişi aynı evde yaşam mücadelesi verdiklerini anlatıyor.
Bombalamalarda küçük çocukları başta olmak üzere tek bir şilteye sığınarak korku dolu geçirdikleri geceleri anlatırken gözleri uzakta bir noktaya dalıyor. "Şehadet nasibimizsehep birlikte olalım diye düşünüyordum" diyor.
Sonra komşularından 27 kişininşehit olduğunu anlatıyor. "Melek de onlardan biriydi. Obenim en yakın arkadaşımdı.Çocukluktan beri beraberdik.En mutlu anım, onların benievlerine davet ettiği doğumgünüydü. O gün çok eğlenmiştik" diyor.
Acı acı tebessüm ederken odaya elinde koltuk değneğiyle bir teyze giriyor. İsmi Zeynep; Meryem Hanım'ın annesi oluyor. O, Yafalı Zeynep. Nakba sırasında doğduğu evi terk etmek zorunda bırakıldığında sadece iki yaşındaymış. "80 yaşında beni tekrarmülteci yaptılar" diyor. "Ama busefer evimin anahtarını sakladım" diye de ekliyor.
Belki İsrail'den daha uzun süredir bu dünyada olan Zeynep Hanım değil ama onun 19 torunundan birisine yadigâr kalacak olan anahtarı görmek istiyoruz. Meryem Hanım, "Bende anahtarımı sakladım" diyor. Böylelikle bir halkın umudu olan o anahtarların ikisiyle bu anı ölümsüzleştiriyoruz.
Yarın: Bebekler şehit olur mu?